Nome. Castelán: laúd. Italiano: liuto. Francés: luth. Inglés: lute. Alemán: laute.
Familia. Corda punteada.
Como é? A forma dun laúde pode ser comparada a unha pera partida pola metade
lonxitudinalmente. A tapa é plana, o fondo que pode ser de varios
materiais como marfil ou madeira é oval e está pegado á tapa. O grosor da madeira en xeral non é moi groso, de feito é un instrumento fráxil e delicado e ao contrario que no violín non
existe alma que unha a parte superior coa inferior. Existen pezas de
madeira que están pegadas no fondo da tapa que axudan á boa vibración do
son emitido polo laúde. Seis
pares de cordas (cordas dobres) van desde as caravillas (colocadas nun caravilleiro dobrado en ángulo cara atrás do mastro), á ponte pegada na
tapa. A corda aguda adoita ser sinxela. Ten de sete a dez trastes de tripa ao redor do mastro. Preto da
ponte hai unha abertura redonda na que se coloca unha talla moi decorada
ou rosetón.
Como produce o son? O son prodúcese ao puntear as cordas cos dedos. É un instrumento concibido para ser tañido en lugares pechados e non moi grandes, ademais o músico debe ser realmente bo para saber tocar ben o laúde, xa que é de técnica moi complexa.
Historia. A
súa orixe é árabe e xa no século chega a Europa desde oriente, onde é coñecido como "ud". O "ud" tiña a tapa feita de pel, no século VII foi
substituída por unha de madeira na súa metade superior, onde levaba unha
roseta, a metade inferior seguía cubríndose con coiro , este instrumento
chamouse "al'oud" que significa "en madeira", de aí lle vén o seu nome.
No Renacemento é cando o laúde alcanza o seu máximo esplendor. Este instrumento é considerado o instrumento de ouro na transición do Renacemento ao Barroco como o é o piano no século XIX. Tras o Barroco o laúde cae en desuso e non se volverá a retomar ata o século XX.
Curiosidades. Os intérpretes usaban o dedo meñique para apoiar a man e podela descansar mentres tañían as cordas co resto dos dedos e na
Audición:
Familia. Corda punteada.
Laúde |
Como produce o son? O son prodúcese ao puntear as cordas cos dedos. É un instrumento concibido para ser tañido en lugares pechados e non moi grandes, ademais o músico debe ser realmente bo para saber tocar ben o laúde, xa que é de técnica moi complexa.
No Renacemento é cando o laúde alcanza o seu máximo esplendor. Este instrumento é considerado o instrumento de ouro na transición do Renacemento ao Barroco como o é o piano no século XIX. Tras o Barroco o laúde cae en desuso e non se volverá a retomar ata o século XX.
Curiosidades. Os intérpretes usaban o dedo meñique para apoiar a man e podela descansar mentres tañían as cordas co resto dos dedos e na
Audición:
Parte dun laúde |